ერიხ მარია რემარკი (ნამდვილი სახელი ერიხ პაულ რემარკი; 1898–1970) იყო გერმანელი მწერალი, რომელიც აღიარებულია, როგორც „დაკარგული თაობის“ ლიტერატურის ერთ-ერთი ფუძემდებელი და ყველაზე თვალსაჩინო ანტი-საომარი რომანისტი. მისი შემოქმედება, მათ შორის „დასავლეთის ფრონტი უცვლელია“, საოცარი რეალიზმით გადმოსცემს პირველი მსოფლიო ომის შემდგომი გერმანიის მძიმე სოციალურ მდგომარეობას. რემარკი თავად იყო ომის ვეტერანი, დაიჭრა 1917 წელს და იბრძოდა დასავლეთის ფრონტზე. მისი ანტიფაშისტური პოზიციის გამო, ნაცისტებმა მისი წიგნები „არა-გერმანულად“ გამოაცხადეს და საჯაროდ დაწვეს 1933 წელს. ამ დევნის შედეგად, მწერალმა გერმანია დატოვა და ემიგრაციაში შექმნა თავისი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწარმოებები.
„სამი მეგობარი“ (Drei Kameraden, 1936) მოგვითხრობს სამი ვეტერანი მეგობრის (რობი ლოკამპი, ოტო კესტერი, გოტფრიდ ლენცი) ცხოვრებას 1920-იანი წლების ბერლინის სოციალური ქაოსისა და უმუშევრობის ფონზე. რომანის ცენტრალური თემებია მეგობრობა, როგორც გადარჩენის ერთადერთი თავშესაფარი და ტრაგიკული სიყვარული (რობისა და პატის რომანი), რომელიც დროებით ანუგეშებთ სულიერი სიცარიელის განცდის წინააღმდეგ.
„ტრიუმფალური თაღი“ (Arch of Triumph, 1945) არის მეორე მსოფლიო ომამდე პარიზში არალეგალურად მცხოვრები გერმანელი ლტოლვილი ქირურგის, რავიკის, ეგზისტენციალური დრამა. რომანში აღწერილია ლტოლვილთა უიმედო მდგომარეობა და მთავარი გმირის პირადი შურისძიების მცდელობა ნაცისტური რეჟიმის მიერ მიყენებული ტრავმისთვის. ეს რომანი რემარკის მეორე მსოფლიო ბესტსელერი გახდა „დასავლეთის ფრონტი უცვლელია“ შემდეგ.